استجابت دعای شادمانی شاید!

گویی برای از دست دادن تنها یک قلب لازم است.

برای به دست آوردن اما دوقلب.

گاهی زیستن اصلا برای اعتراض به زندگی است. گاهی کلمات مثل سرزمین های سوخته می مانند که سالهاست از دست رفته اند.

می دانی که جهان جای خوبی برای شستن رخت ها و رویاهای آدمی نیست.

نمی دانم چرا جهان این همه تاریک است.

این روزها ناگهان فهمیدم که چقدر از روزهای ابری بیزارم. از برف، از زمستان،از غروب، ازهرچه رو به تاریکی از هرچه پشت به روشنایی.

این روزها عجیب دلم روشنایی می خواهد. آفتاب می خواهد دلم. خنده گاهی. دلم می گیرد از اشک. از گریه از بی تابی. از تشویش. از آشفتگی.

این روزها هرکس که می خندد انگار من خندیده ام. این روزها عجیب دلم از خوش بودن دیگران خوش می شود. در خیابان که راه می روم دست هایی را می بینم که عاشقانه در دست دیگر گره خورده اند لذت کیف آوری وجودم را فرا می گیرد.

همیشه دعا کرده ام چنان نباشم که از شادمانی دیگران غمگین باشم و از غم آنان، شادمان.

این روها انگار بیش از همیشه روزهای استجابت همین دعای کوچک است. همین دعای ساده!

دلت می خواست می نوشتم.....!

 نیما، در خواب هیبت دریا

امروز(21 آبان ماه) زادروز نیماست.

ظهور او در ادبیات ایران رهایی نفس شعر بود از حبس های ممتد قالب های تکراری و مضامین فرسوده.

نیما راهی را گشود که اگرچه می بایست قدمی چند از آن برمی داشت و می ماند تا دیگران راهش را ادامه دهند اما اگر نبود آن عصیان مقدس، از شعر امروز چیزی جز همان توصیف های تهوع آور موی و میان دلبران چیز باقی نمانده بود.

از میان میراث داران و میراث خواران او اگرچه تنها شاملو راهی دیگر گشود و فروغ  روی بند وزن و بی وزنی بندبازی کرد و اخوان به قول خودش یوش را به خراسان برد و هرچه نیما تلاش کرد عروض افاعیلی را از شعر بگیرد او شعررا  به همان قیود قی آور مقید کرد و سپهری  آن قالب تازه را به هپروت انتزاع و افتضاحی عظیم کشانید اما باز نیما ماند و موقع شناسی حیرت آورش که درست راس ساعت تاریخ سر قرار جامعه ایرانی با مدرنیته حاضر شد و از دل هیاهوی مشروطه خواهی و تجددطلبی سر از دنیای تازه و بدیع مضامین و قوالب دست نخورده درآورد.

او بزرگ زاد و بزرگ مانده است و هرچه دستگاه رسمی حاکمیت هم فیلم های سفارشی بسازد و بخواهد از او تصویری معوج و محرف عرضه کند باز اهل بخیه فراموش نمی کنند که شعر نیما عصیان علیه استبداد وزن بود و رهایی از زیستن در چنبره نظام های استیلا طلب.

آنان که هیبت دریا را در خواب می بینند با شعر نیما دیگر نمی توانند به تسلط استبداد گردن نهند. چه در زبان، چه در وزن و چه در جامعه.

ری را هنوز به گمانم جاودانه ترین اثر نیماست:

« ری را»... ...صدا می آید امشب

از پشت « کاچ» که بند آب

برق سیاه تابش تصویری از خراب

در چشم می کشاند.

گویا کسی است که می خواند...

اما صدای آدمی این نیست.

با نظم هوش ربایی من

آوازهای آدمیان را شنیده ام

در گردش شبانی سنگین؛

زاندوه های من

سنگین تر.

و آوازهای آدمیان را یکسر

من دارم از بر.

 یکشب درون قایق دلتنگ

خواندند آنچنان؛

که من هنوز هیبت دریا را

در خواب

می بینم.

ری را. ری را...

دارد هوا که بخواند.

درین شب سیا.

او نیست با خودش،

او رفته با صدایش اما

خواندن نمی تواند

خداحافظ شاعر!

ناگهان چقدر زود دیر می شود!

... و «ق» حرف آخر عشق است

آنجا که نام کوچک من آغاز می شود

قیصر امین‌پور از دنیا رفت.

قیصر امین‌پور ـ شاعر و استاد دانشگاه ـ ساعت 3 بامداد امروز سه‌شنبه 8 آبان‌ماه در سن 48 سالگی پس از تحمل سال‌ها درد و بیماری بر اثر ایست قلبی درگذشت.

او چند سال پیش عمل پیوند كلیه انجام داده بود و چندی قبل نیز یك جراحی قلب را پشت سر گذاشت.

عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی دیشب در پی احساس درد به بیمارستان دی تهران مراجعه كرد و دیگر بیماری را تاب نیاورد و همانجا درگذشت.

از میان شاعران انقلاب قیصر امین پور از زمره معدود کسانی است که به شعر نزدیک تر بود تا ایدئولوژی.

همین امر نیز او را از دیگر هم سلکانش متمایز می کرد و احترام بر می انگیخت.

از وسعتی بی جهت به گستره ای بی علامت!

اعتماد به نفس....

به تازگی دارم حس می کنم این چه اکسیر نجات بخشی است. چگونه اگر ته بکشد خمار دردآوری را باید تجربه کرد و اگر در تو بآشد نشئه ای عجیب با توست.

چگونه وقتی افول می کند انگار از تمام جهان بیزاری یا دور. چنان دور که گویی امیدی نداری که از این فاصله صدایی از تو شنیده شود. فریاد استمدادی باشد اگر یا عربده های اعتراضی.

گاهی که هست گویی دماوند در تو ایستاده. راه که می روی زمین را می لرزانی و گویی گرهی نیست که تو از گشودنش نا توان باشی.

اما نمی دانم از چه، گاهی درست وقتی باید باشد نیست. همه چیز هست و او که باید باشد جایی در تو گم شده است. هرچه می گردی، هرچه می خواهی به یاد بیاوری که آن روزها که بود چگونه بودی ، هرچه می خواهی مرور کنی که چه بود آنچه آن همه قدرت را یکجا به تو می داد... بی فایده است.

اما وقتی هست حیرت می کنی که روزگاری که نبود چگونه به ضعفی شدید می افتادی و به خود می خندی که چرا به همه چیز و همه کس چشم داشتی تا مگر دستت را بگیرند و از این مرداب بیرون بیاورند. مردابی که هزار گیاه مزاحم انگار به پاهایت پیچیده اند و مثل دست هایی حریص و بی رحم می خواهند تو را به ورطه غرق شدن بکشند.

گاهی که نیست حتا برای یک لحظه اگر نباشد یا برود و زود برگردد به چنان چاه عمیقی می افتم که هیچ دستی نمی تواند نجاتم دهد!

گاهی که نیست رها می شوم در خالی بی پایانی از هیچ. انگار از وسعتی بی جهت به گستره ای بی علامت وارد می شوم. رها شدگی....حسی که هرگز دوست نمی داشتم.

تولدت مبارک "سپید مرد"!

دیروز 22 مهرماه شصت و چهارمین زادروز سید محمد خاتمی بود.

نزدیکانش جمع شدند و برای او جشنی به پا کردند. برای ما هم به مثابه نسلی که او را منتقدانه دوست می داریم روز مبارکی بود.

چه می توان گفت جز اینکه به "تلخ خنده ای" از سر بیم و امید بگوییم: «تولدت مبارک مرد سفید پوش!»

خزر در خطر!

می خواستم پرهیزگار بمانم

می خواستم که زخم نزنم روی زخم

زاهدانه به همین چند جراحت موجود

مرهم بگذارم

می خواستم سنگینی رسالتم را

به سنگ بنویسم

به کوه بسپارم

و هنگامی که فرود می آیم از دامنه های کوهستان

تصویر پیامبری باشم

که توبه کرده از اعجاز

با خاکستر کتاب مقدس اش

و آخرین دانه از کبریت و آخرین پک از سیگار.

می خواستم که در میان مسیر

هرکه از راه مستقیم می پرسد

سوگند یاد کنم که نمی دانم

و به سمت رسولان آینده اشاره کنم

با این همه تو می خواهی

به پیامبری بازگشته به سالهای پیش از برانگیختگی اش

ایمان بیاوری

رسولی که دست هایش را

سوخته به آتش سیگار

که به هیچ قیمتی این بار

معجزه نکند

از من دیگر

نه آیه های وحی خواهی شنید

نه دیگر مرا

زانو به زانوی پروردگار

خواهی دید

این آیات آخرین من است:

«آنکه مرا انکار کرد

رستگار خواهد شد

و آنکه به وعده های فردوس برین خندید

به آخر راه مستقیم خواهد رسید

آخرین کسی که به من سنگ می زند

پیامبر بعدی است

و اینکه پشت سرم نماز می خواند

ایمان آورنده به کفر من است

با او

جز وعده ی آتش چه می توانم داد؟

و چه فرق می کند

که کسی سرانجام می سوزد

به آتش عشق من

یا به شعله های خشم خداوند؟!»

                                           م.ن

                               تهران ـ مهرماه ۱۳۸۶

مقام معظم رهبری:

شعر پریای شاملو سست و مبتذل است

مقام معظم رهبری در دیدار با جمعی از شاعران شرکت کردند. در گوشه ای از خبر خبرگزاری ایسنا در این مورد آمده است:

«علي معلم (دامغاني) نيز به رسم سال‌هاي اخير، يكي از آثار روايي - محاوره‌يي‌اش را خواند؛ كه مقام معظم رهبري در پي آن فرمودند: اين زبان خوبي است، اما كار هر كسي هم نيست، مثل شما گردن‌كلفت‌هاي شعر مي‌توانند ازعهده‌اش بربيايند؛ و الا اگر يك مقدار سست باشد، به ابتذال كشيده مي‌شود؛ نظيرش را هم قبلا ديديم؛ مثلا پريا.»

متن خبر ایسنا در اینجا قابل دسترسی است.